4 Οκτωβρίου 2026 , ΦΕΣΤΙΒΑΛ ΠΟΛΗΣ 2026- ΠΑΝΗΓΥΡΙΣΜΑΤΑ- Στο Φεστιβάλ Πόλης 2026 του Δήμου Αγίου Δημητρίου, στην ενότητα «Πανηγυρίσματα», δέκα εθνικοτοπικοί, αδελφοί, πολιτιστικοί σύλλογοι της πόλης μας, ένωσαν τις φωνές, τους ήχους και τις παραδόσεις τους του κάθε τόπου, δημιουργώντας ένα ξεχωριστό ψηφιδωτό ηχοχρωμάτων της άυλης πολιτιστικής μας κληρονομιάς.
Ανάμεσά τους, η Αδελφότητα Απανταχού Κραψιτών Αθηνών, με το Χορευτικό της Σύνολο, παρουσίασε ένα 15λεπτο χορευτικό δρώμενο, όπου ο χορός, το τραγούδι και η εικόνα έγιναν ένα ενιαίο αφηγηματικό σύνολο Από τη «Φεγγαροπρόσωπη» και το Μωραίτικο, μέχρι το Πωγωνίσιο και το Μοιρολόι της Πρεμετής, κάθε χορός έγινε μια μικρή ιστορία . Και μέσα σε αυτή την αφήγηση, οι λεπτομέρειες απέκτησαν τη δική τους σημειολογική σημασία. Το μαντήλι, περνώντας από την τελευταία στην πρωτοχορεύτρια, ένωσε διακριτικά τη μία ιστορία με την επόμενη, αφήνοντας έναν υπαινιγμό για τη συνέχεια και ένα νέο ξεκίνημα.
Η μπόλια του Πωγωνίου, με τον ιδιαίτερο τρόπο δεσίματός της στο κεφάλι της νύφης, σηματοδότησε τη μετάβαση στη νέα της ζωή ως παντρεμένης γυναίκας, ενώ παράλληλα ανέδειξε τη μνήμη, την ταυτότητα και την αρχοντιά της γυναίκας του Πωγωνίου.
Και ανάμεσα στους χορούς, η ανθρώπινη φωνή, χωρίς μουσικά όργανα, να δίνει ζωή στον λόγο και στο συναίσθημα. Στο τραγούδι «Έχω δυο ώρες σε κοιτάζω, μωρή νύφη», η νύφη γίνεται ύμνος στην ομορφιά:
«Έχεις μπόι κυπαρίσσι,
έχεις μάτια σαν φλιτζάνι,
που ζωγράφος δεν τα φτάνει…»
Και στην «Άσπρη κατάσπρη βαμβακιά», η χαρά συναντά τον αποχωρισμό της κόρης με τη φωνή της μάνας:
«Την πότιζα, την σκάλιζα,
την νόμιζα δική μου…
κι ένας ξένος, παντάξενος
ήρθε να μου την πάρει…»»
Ο εμπνευσμένος χοροδιδάσκαλός μας, Νίκος Ζέκης, επιμελήθηκε αυτή την ξεχωριστή παρουσίαση στο Φεστιβάλ Πόλης 2026, αναδεικνύοντας κομμάτια της πολιτιστικής κληρονομιάς της Απείρου χώρας της Ηπείρου που συνεχίζουν να μας συγκινούν, να μας ενώνουν και να ταξιδεύουν από γενιά σε γενιά.
Τόσο στην έναρξη της εκδήλωσης με τα μαθήματα ανοικτού χορού αλλά και στο κύριο μέρος της παρουσίασης του χορευτικού μας, ο Νίκος Ζέκης έδωσε το στίγμα στους συμμετέχοντες, ότι ο χορός στην Ήπειρο δεν γίνεται χωρίς τραγούδι και το τραγούδι χωρίς χορό!! Όπως ο ίδιος τόνισε «η χαρά και η οδύνη» εκφράζονται πάντα με τον ίδιο τρόπο, το μοιρολόϊ!!
@Nikos Zekis σε ευχαριστούμε από καρδιάς!
Ένα μεγάλο, ζεστό ευχαριστώ στις αγαπημένες συνεργάτιδές μας, Κική Σιόμπολα και Κωνσταντίνα Βασίλη, που τραγούδησαν τα πολυφωνικά τραγούδια της νύφης, σε πεντάσημο ρυθμό στο ηπειρώτικο/Πωγωνίσιο μουσικό ιδίωμα χαρίζοντάς στο κοινό μια στιγμή γεμάτη αυθεντικότητα, συναίσθημα και παράδοση. ❤️
Ένα ξεχωριστό ευχαριστώ στον χοροδιδάσκαλο της Στέγης μας, κ. Αντώνη Τσορμπανάκη, και στην Ιωάννα Καμπίτση, για την εξαιρετική απόδοση των ρόλων τους και την ψυχή που έδωσαν στην παρουσίαση. ❤️
Κλείνονας, ενα τεράστιο ευχαριστώ για την κάθε μία και καθένα από τους χορευτές μας, για την αγάπη που έβαλαν σε κάθε τους βήμα. Γιατί πίσω από ένα άρτιο αποτέλεσμα κρύβονται ώρες προσπάθειας, συνεργασίας και σχέσεις αγάπης.
Μας συγκινήσατε, μας κάνατε περήφανους και κρατήσατε την παράδοσή μας ζωντανή.
Σας ευχαριστούμε από καρδιάς! ❤️
Το Δ.Σ.
Info:
“Το «Άσπρη κατάσπρη βαμβακιά»: τεκμηριώνεται ως ηπειρώτικο πολυφωνικό τραγούδι και συνδέεται ειδικότερα με το Πωγώνι: στον κατάλογο του Πολυφωνικού Καραβανιού καταγράφεται ως «Άσπρη κατάσπρη βαμβακιά (ΠΩΓΩΝΙ)». Περιλαμβάνεται επίσης στο υλικό τεκμηρίωσης του Ηπειρώτικου Πολυφωνικού Τραγουδιού στο Εθνικό Ευρετήριο Άυλης Πολιτιστικής Κληρονομιάς της Ελλάδας.

















































































































































































































































