Στο Φεστιβάλ Πόλης 2026, ένα ξεχωριστό ψηφιδωτό της άυλης πολιτιστικής κληρονομιάς της πατρίδας μας, με τη συμμετοχή 10 πολιτιστικών φορέων που εκπροσωπούν διαφορετικές περιοχές της Ελλάδας το Χορευτικό Σύνολο των Κραψιτών ταξίδεψε το κοινό στην «Άπειρο Χώρα», την Ήπειρο.
Μέσα από χορούς, τραγούδια και εικόνες γεμάτες μνήμη και συναίσθημα, αναδείξαμε την παράδοση ενός τόπου που συνεχίζει να ζει και να μας συγκινεί. Από τη «Φεγγαροπρόσωπη» και το Μωραίτικο, μέχρι το Πωγωνίσιο και το
Μοιρολόι της Πρεμετής, κάθε χορός έγινε μια μικρή ιστορία από κάθε τόπο της Ηπείρου.
Μια μικρή, αλλά βαθιά σημειολογική αναφορά στην παράδοση με Το μαντήλι περνά από χέρι σε χέρι και γίνεται σύμβολο δεσμού, συνέχειας και μοιράσματος. Η μπόλια του Πωγωνίου, με τον ιδιαίτερο τρόπο δεσίματός της στο κεφάλι της νύφης, φέρνει στη σκηνή τη μνήμη, την ταυτότητα και την αρχοντιά της γυναίκας του Πωγωνίου.
Και ανάμεσα στους χορούς, η ανθρώπινη φωνή, χωρίς μουσικά όργανα, να δίνει ζωή στον λόγο και στο συναίσθημα.
Στο τραγούδι «Έχω δυο ώρες σε κοιτάζω, μωρή νύφη», η νύφη γίνεται ύμνος στην ομορφιά:
«Έχεις μπόι κυπαρίσσι,
έχεις μάτια σαν φλιτζάνι,
που ζωγράφος δεν τα φτάνει…»
Και στην «Άσπρη κατάσπρη βαμβακιά», η χαρά συναντά τον αποχωρισμό
της κόρης με τη φωνή της μάνας:
«Την πότιζα, την σκάλιζα,
την νόμιζα δική μου…
κι ένας ξένος, παντάξενος
ήρθε να μου την πάρει…»»
Ο εμπνευσμένος χοροδιδάσκαλός μας, Νίκος Ζέκης, επιμελήθηκε αυτή την ξεχωριστή παρουσίαση στο Φεστιβάλ Πόλης 2026, αναδεικνύοντας κομμάτια της πολιτιστικής κληρονομιάς της Απείρου χώρας της Ηπείρου που
συνεχίζουν να μας συγκινούν, να μας ενώνουν και να ταξιδεύουν από γενιά σε γενιά.
Τόσο στην έναρξη της εκδήλωσης με τα μαθήματα ανοικτού χορού αλλά και στο κύριο μέρος της παρουσίασης του χορευτικού μας, ο Νίκος Ζέκης έδωσε το στίγμα στους συμμετέχοντες ότι ο χορός στην Ήπειρο δεν γίνεται χωρίς τραγούδι και το τραγούδι χωρίς χορό !!
Ο Γάμος και ο θάνατος εκφράζονται με το ίδιο συναίσθημα, μέσα από το μοιρολόϊ!!
Νίκο Ζέκη σε ευχαριστούμε από καρδιάς!
Ένα μεγάλο, ζεστό ευχαριστώ στις αγαπημένες συνεργάτιδές μας, Κική Σιόμπολα και Κωνσταντίνα Βασίλη, που τραγούδησαν τα πολυφωνικά τραγούδια της νύφης, σε πεντάσημο ρυθμό στο ηπειρώτικο/Πωγωνίσιο μουσικό ιδίωμα χαρίζοντάς στο κοινό μια στιγμή γεμάτη αυθεντικότητα, συναίσθημα και παράδοση. ❤️
Ένα ξεχωριστό ευχαριστώ στον χοροδιδάσκαλο της Στέγης μας, κ. Αντώνη Τσορμπανάκη, και στην Ιωάννα Καμπίτση, για την εξαιρετική απόδοση των ρόλων τους και την ψυχή που έδωσαν στην παρουσίαση. ❤️
Και για την κάθε μία και καθένα από τους χορευτές μας, για την αγάπη που έβαλαν σε κάθε τους βήμα. Γιατί πίσω από ένα άρτιο αποτέλεσμα κρύβονται ώρες προσπάθειας, συνεργασίας και σχέσεις αγάπης. Μας συγκινήσατε, μας κάνατε περήφανους και κρατήσατε την παράδοσή μας ζωντανή.
Σας ευχαριστούμε από καρδιάς! ❤️
Info:
“Το «Άσπρη κατάσπρη βαμβακιά»: τεκμηριώνεται ως ηπειρώτικο πολυφωνικό τραγούδι και συνδέεται ειδικότερα με το Πωγώνι: στον κατάλογο του Πολυφωνικού Καραβανιού καταγράφεται ως «Άσπρη κατάσπρη βαμβακιά (ΠΩΓΩΝΙ)». Περιλαμβάνεται επίσης στο υλικό τεκμηρίωσης του Ηπειρώτικου Πολυφωνικού Τραγουδιού στο Εθνικό Ευρετήριο Άυλης Πολιτιστικής Κληρονομιάς της Ελλάδας.
